امروز خواستم برای امتحان یه داستان اول شخص از زبان دانای کل داستانی بنویسم که نویسندش ناشیه .
بعد فهمیدم برای نوشتنش باید با تمام راویها و محدودیت هاشون اشنا باشم.دیدم راه و تمرین خوبیه برای کسایی که میخوان قلمشونو تقویت کنن . راستی شما تا حالا نوشته این مدلی دیدید؟؟
اصلا نظرتون چیه که یه پست اموزشی به صورت هفتگی شروع کنیم؟؟؟
فائزه شاکری ـ دبیر جایزهی ادبی «واو» ـ اظهار کرد:
با توجه به شرایط موجود و به درازا کشیدن برگزاری مراسم پایانی معرفی برگزیدگان جایزهی ادبی «واو» تصمیم گرفته شد تا در خبری، بهترین رمان متفاوت سال، بهترین ناشر رمان متفاوت سال و رمان شایستهی تقدیر معرفی شوند.
از میان چهار نامزد نهایی این جایزه یعنی «دیگر اسمت را عوض نکن» نوشتهی مجید قیصری، «بینام اعترافات» نوشتهی داوود غفارزادگان، «شب ممکن» نوشتهی محمدحسن شهسواری و «مارمولکی که ماه را بلعید» نوشتهی قاسم شکری، «کتاب بینام اعترافات» نوشتهی داوود غفارزادگان برای شکل و شیوهی نو و درخور توجه روایت و بازیهای آن، تنوع در لحن و زبان و توجه به قصه، این عنصر فراموششدهی ادبیات داستانی به شکلی تازه و نیز برای عبور از معیارها و کلیشههای متداول ادبی بهعنوان بهترین رمان متفاوت سال 1388 برگزیده شد.
تندیس، لوح تقدیر و جایزهای نقدی به مبلغ پنجمیلیون ریال، روز پنجشنبه (19 اسفندماه) در محل نشر روزنه با حضور دبیر جایزه و حسین فدوی از مدیران و داوران ثابت جایزهی «واو» به داوود غفارزادگان نویسندهی «کتاب بینام اعترافات» اهدا شد.
علیرضا بهشتی نیز که برای چاپ «کتاب بینام اعترافات» و توجه به آثار خلاق و تجربههای نو در حوزهی ادبیات داستانی که عملی است صرفا فرهنگی و ادبی بهعنوان بهترین ناشر رمان متفاوت سال 1388 برگزیده شده بود، تندیس و لوح تقدیر خود را دریافت کرد.
این کتاب از حیث فرم و زبان، تازه است . یک کار تجربی با رویکرد نو در فرم و زبان.
رمانی ست پست مدرن پراز ارجاعات -شکلهای مختلف روایت و طنز و مضحکه.از نگاه نویسنده پسری که ماترک اش از پدر نویسنده هفتصد هشتصد صفحه دستنویس با نخ قند بسته بندی شده است و یک خود نویس made in Garmany فرداعلا.نویسنده با زبان شوخ و شنگ و پرمایه وبا ساختار بازی گونه اثر گویا در پی هجو زمانه پر شتابی است که درآن هر چیزی به ضد خود بدل می شود.
ادبیات برای آنانکه به آنچه دارند خرسندند و برای آنانکه از زندگی بدانگونه که هست راضی هستند، چیزی ندارد که بگوید؛ ادبیات خوراک جانهای ناخرسند و عاصی است. زبان رسای ناسازگاران و پناهگاه کسانی است که به آنچه دارند خرسند نیستند...